Turrach – alltaf gaman
Já, það er sko alltaf rosalega gaman að vera á „Turrach„.
Vinafolkið okkar, Barbara og Davið, eru með bústað þarna, eða nánar sagt eru það foreldrar hennar Barböru sem eiga hana. Þar sem „karlarnir“ voru að vinna í siðasta viku þá ákvöðuðum við að fara þangað, sem sagt 2 konur og 4 börn (Jakob 10, Magdalena 6, Anna Xing 5 og Eva Dóra 2,5).
Jakob var búinn að ákveða sérstakt barnaprogramm þannig að stelpurnar urðu að leysa hitt og þetta verkefni í gönguferðum eins og að hlusta og heyra vindinn í trjám, sjá „Molch“ (= einskonar vatnseðla) í tjörnum, finna hestar eða ákveðna steinar og hitt og þetta. Og í lók hverja gönguferð með barnaprogramm fengu stelpurnar verðlaun – ekki fannst þeim þetta verra! Ég er ekki alveg viss hvort Eva Dóra skildi alltaf hvað hún átti að gera í hvert skipti en henni fannst allavega gaman að fá verðlaun 🙂
Við forum á hverjum degi í allavega eina gönguferð um fallega svæðið sem minnir svo sem á Ísland nema að groðurinn er öðruvisi, við erum í 1800m hæð og að það eru kyr og hestar á ferðinni. Þetta er sem sagt svona ekta „Heidi-svæði“.
Einn dag forum við (með foreldrar hennar Barbaru og tveimum frænkum) í langa gönguferð upp fjallið, þetta var 1,5 tímar fjallagöngu upp og upp og upp….og Eva Dóra labbaði alveg 1/3 af ferðinni en fékk svo að fara í burðapókann hjá mér það sem eftir var – og svaf vel…
En Anna Xing labbaði þetta allt saman og fannst það greinilega skemmtilegt – líka af því að það var aftur barnaprogramm og allir voru að veita henni athygli. Og svo var aðalverðlaunin: ferð niður með „Nocky-Flitzer„. Það kom í ljós að Eva Dóra mátti ekki fara því að hún er of ung. Þar sem hún var sofandi í búrðapókanum hjá mér þá rétti ég búrðapókann „Barbara-mömmu“ og hún for með hana í gondola niður. Eva vaknaði um leið og henni var sett í gondolu en hún sá mig, ég veifaði til hennar og kallaði að þetta væri í lagi – og svo var það í lagi fyrir hana. Hún for niður og beið þar eftir okkur Önnu Xing vantræðalaust en að sjálfsögðu voru fagnaðarlætin….
En svo renntum við Anna Xing okkur niður með þessum sleðum og það var sko adrenalín-kick get ég sagt ykkur! Við forum í fyrra líka en það var ekki minna spennandi í ár. Eins og á að vera vorum við stelpurnar að öskra í hæstum tónum og höfðum bara gaman að þessu. En ég sá einu sinni enn að ég er að minnsta kosti tíu árum of gömul fyrir svona barnauppeldi!
Og eftir allt þetta klifur upp fjallið og niður og svo goðan hádegismat var enn nog mikið orka í krökkunum til að fara aftur af stað niður hæðina til að leyfa „ömmu“ að kaupa handa sér ís – og labba svo upp að húsið aftur. En þann kvöld sofnaði Anna Xing fyrir sjö og Eva Dóra nokkrum mínutum seina…..
Og svo má ekki gleyma „sveppaferðina“. Turrach er þekkt fyrir fínasta sveppi og sérstaklega „eggjasveppir“ sem eru algjörlega lostæti. Vanalega er maður að tína einn og einn. En Barbara þekkir að sjálfsögðu allar leyndarstaðir og svo forum við á einn. Á meðan Barbara var að fara upp brekkunni til að tyna þar, vorum við stelpurnar og Jakob við veginn og fundum reyndar fullt af eggjasveppum þar líka. Stundum for ég aðeins upp hæðina líka og að sjálfsögðu fylgdu 4 krakkar – en alltaf var einn til að leiða Evu Dóru og passa hana og stundum bar ég hana líka upp eða niður. Þetta gekk ótrulega vel en ég verð nú að segja að taugakerfið mitt fékk alveg fyrir ferðina.
Svo vorum við eiginlega búin að ákveða að það væri nog komið og vorum á leiðinni að bílnum þegar við duttum yfir algjörlega draumasvæði þar sem stærstu sveppir uxu bara í stórblettum. Við gátum ekki sleppt þessu! Ég bara bar Evu Dóru að svæðið, setti hana niður og hún dundaði sér við að grafa út sveppir, leika sér að þeim, prufa hitt og þetta. Anna Xing var að hjálpa að hreinsa sveppirnar með prík og Magdalena og Jakob voru að hjálpa að tyna. Svo hreinsuðum við einn blett og færðum gengið yfir á næsta og hreinsuðum hann. Það var bara gaman að þessu eins og má sjá á myndunum í „Ágúst“ albumum (skrítið orð…).
Núna erum við stelpurnar í nokkrir dagar í Gallspach, aleinar þar sem Einar er á Íslandi – sagðist að hann þurfi að vinna þar en maður getur trúað þessu eða ekki. Allavega er það öruglega gott fyrir hann að vera á Íslandi í smástund fjölskyldulaus og hafa tíma til að heimsækja vinir og ættingjar alveg eins og honum synist. Hinsvegar mundi ég mjög gjarnan hafa komið með en þetta gekk ekki upp í þetta skipti. Verrst er að stelpurnar eru allt of sjáldan á landinu en ég veit ekki heldur hvernig væri hægt að breyta þessu nema að flytja aftur en þetta stendur ekki til eins og stendur.
Category: Almennt-General, Dagbók Önnu