Sámur 10 ára
11.11.1999 fæddist 4 svartir íslenskir fjárhundar á Snæfellsnesi. Einn af þeim er alsæddasti í heimi og heitir hann Sámur og vorum við svo heppin að hann valdi okkur sem fjölskyldan hans.
Nú er það næstum því 10 ár siðan að við sáum hann í fyrsta skipti, það gerðist 1.1.2000 (!) þegar við Einar keyrðum í gegnum blinda byl vestur til að skoða hvolpinn. Við þurfðum að fara út úr bilnum og skafa af vegaspjaldið til að finna bondabæinn þar sem Brynhildur ræktandinn átti heima þá. Þarna tók á moti okkur stór hundahóp (7 eða 8 fullorðnir hundar og 4 hvolpar) og allir hvolpar sætir og svartir en 3 hundar og 1 tík. Við vildum fá hund en erfitt var að velja, varla var hægt að sjá mun. Við forum þangað tvisvar til viðbotar og var ég eiginlega búin að velja mér annan hvolp þegar Sámur kom til mín og sleikti andlitið mitt og hendurnar og helt ég, að hann væri að gera það því að hann vildi komast til mín. Ég er búin að finna út að hann gerir þetta alltaf við alla…..
En svona var þetta nú, hann kom til okkar og hefur gjörbreytt lífið okkar og bætt það til muna. Það er ekki hægt að hugsa sér lifið án hans og er ég rosalega þákklát fyrir þessa margar goðar stundir sem við Sám höfum nú þegar átt saman, sérstaklega á Íslandi í björgunarhundavinnu. Hvort það var á æfingum, í prófum eða leitum, hann stendur alltaf fyrir sinu og gerir það enþá. Okay, hann er algjörlega krakkabjáni enþá, okkur finnst oft að hann er eiginlega bara nún að komast úr hvolpaaldrinu og er aðeins að fara að roast. Og hann var alphahundurinn í hvolpahópnum og er hann enþá í dag stundum að athuga, hver ræður á heimilinu. Hann er sjálfstæður og hefur sterkan vilja en ef hann skilur hvað ég vil af honum, þá gerir hann það.
Ég gleymi honum það aldrei að hann for í útkallspróf á Íslandi þegar hún var gert eftir stöngstum reglum og var hann að fara í 1,5 tíma leit í 3 daga í röð. Hann gerði þetta þrátt fyrir að hann var eiginlega meiddur – og er ég enn í dag með samviskubít yfir að hafa pínt hann í þetta enda var hann nokkur mánuði að jafna sig á því og var mikið haltur á þessum tíma.
En svo gleymi ég það heldur seint að hann meiddi sig einu sinni í boltaleik og var hann mikið haltur; minni mig að hann var tábrotinn þá. Hann fekk allavega lítríka umgerð hjá lækninum og var hann ROSALEGA aumur og aumingjalegur eftir þessu. En svo sá hann kött hinu meigin við götu og hann gat skó eltað hann á full speed vantræðalaust!
Eða einu sinni hér í Austurríki, á mjög heitum sumardegi reiðst annar hundur á hann (Sámur stoð eiginlega bara þar og var að hnúsa, þar kom hundurinn aftan frá og reiðst á hann….) og beit hann og Sámur fékk eiginlega sjókk eftir þessu. Þetta og híti dagsins voru til þess að hann varð að engu, blóðþrystingurinn hans greinilega í kjallaranum, hann gat varla staðið svo máttlaus og orkulaus var hann. Greyið strákurinn, ég varð að bera hann inn til dyralæknis og þarna hékk hann meira en stóð, hafði mikla áhyggjur af honum. Ég man ekki hvað dyralækni gerði eða sagði en man að honum fanst bara best ef Sámur labbi út að bilinn til að fá smá hreyfing og bloðþrystingurinn í gangi. Hann hálf skreið út….og sá kött hinu meigin við götu og….. hlóp á FULL SPEED og geltandi og eins og orkubolti á eftir honum. Þetta var í siðasta skipti að ég vorkenndi þessum hund skal ég segja ykkur!
Hann gerir mér lifið ekki alltaf létt í þjálfunin og í leitum. En ef á því stendur þá get ég alltaf treyst á hann. Hann hefur aldrei nema reynst okkur rosalega vel og erum við enþá og alltaf rosalega ánægð og þakklát fyrir að hann er hjá okkur.
Þannig að: Sámur elsku karlinn okkar, til hamingju með daginn og vonum að við eigum allavega önnur 10 ár eftir saman, það verður vist gaman hjá okkur!
Category: Almennt-General, Dagbók Önnu